أنين الحنين

عمرى ماتصورت ان مصر ممكن توحشنى اوى كده . لدرجة ان التفكير فيها بقى مسيطر على كل حياتى . وكل اللى حواليا بيقولولى لو فضلتى ع الحالة دى كتير مش هتقدرى تكملى حياتك .

أعمل ايه بس ياربي؟؟؟؟؟؟؟

أصل انا بحب حياة الاستقرار ولانى عشت فى اسرة عمرها ماعرفت الاستقرار بسبب سفر بابا المستمر وبعد كده اخويا وبعد كده اخواتى البنات واحدة تلو الاخرى فكان أملى انى اكون انا الوحيدة المستقرة. ولما جه دورى فى السفر وعدانى وراح عند أختى الصغيرة قلت الحمد لله ربنا بيحبنى ، لانى بكره السفر ونفسي أعيش حياة مستقرة وماأبقاش طول الوقت ماشية وشايلة شنطة سفر زى باقي عيلتي ، وتصورت انى اخترعت مثل جديد وهو تأتى الرياح بما تشتهى السفن . لكن للاسف خذلتنى الرياح وأتت بما لاتشتهى سفني .والقطر اللى بيقولوا عليه لما بيعدى مش بيرجع تانى ، ماهانش عليه يمشى ويسيبني ورجعلي مخصوص ..... أنا عارفة انكم مش فاهمين حاجة من اللى انا بقوله بس كل اللى أقدر أقوله ان حالتي النفسية سيئة أوى

بسبب احساسى الفظيع بالغربة............

قبل ماأسافر بكام يوم كنت بقول لماما انا ماعدتش راجعة مصر دى تانى وانتظرينى ان شاء الله بعد خمس سنين هنزل مخصوص عشان اشوفك ياماما لكن غير كده مش راجعة ... ولما جه يوم السفر كنت فى حالة من اللاوعى كنت بجهز شنطة سفرى وانا مش عارفة انا بعمل ايه . كنت حاسة ان فى حاجة تانية بتحركنى غير عقلي .... وجهزت شنطتى وحطيتها ادام باب الشقة وسبتها وبقيت رايحة جاية ابص عليها وانا قلبى بيوجعنى ومش قادرة احدد انا ايه احساسي بالظبط بس اللى انا متأكده منه ان كان خليط من الأحاسيس

يخلو تماما من اى احساس بالسرور ..

وبليل كنت بجهز حالى وقبل ماألبس حجابي شفت ماما ولقتنى غصب عنى بعيط (تصوروا انا دالوقتى مش قادرة اتحكم فى دموعي ) وحاولت أخليها ماتشوفش دموعى عشان مش عاوزة أوجع قلبها عليا . لكن غصب عنى شافت دموعى . لكن قالتلى كلمة هونت عليا نص ألمى ، قالتلى قلبى وربي راضيين عليكى يابنتى ، حسيت ساعتها ان لازم اتماسك عشانها .. لكن اللى تاعبنى انى لحد الوقتى مش قادرة اكلمها كل مااتصل بيها

وتقولى ايوة ياحبيبتى ماأقدرش امسك دموعى وأعطى التليفون لاختى تكلمها ..

واللى مصعب عليا الموقف أكتر انى طول الوقت قاعدة أفتكربيتنا وأوضتى اللى بحبها جدا وأصحابى والجامعة وخصوصا الدبلومة وذكريات القطر والبهدلة والعياط اللى عيطناه انا وأصحابى وافتكرت كمان لما رحت لسواق القطر وقلتله عشان خاطرى استنى دقيقة واحدة لحد ماصاحبتى تيجى لان عندنا امتحان النهاردة ولو مالحقتش القطر هتسقط وفعلا فضل واقف لحد ماهى جت وافتكرت لما انا ومنى كنا فى لحظة من اللحظات مش طايقين بعض ، وكمان لما كنا متشابهين فى كل حاجة حتى سندوتشاتنا كانت بتبقى زى بعضها من غير مانعرف ، وكنت كل ماأقول كلمه ألاقيها بتقولها والعكس .

ياااااااااااااه حاجات كتير أوى وحاجات جميلة أوى نفسي ترجع تاني .

لكن للاسف من يوم ماجيت هنا وانا حاسة ان فكرى مشوش وأفكارى غير مرتبة بالمرة وتايهة جدا مش عارفة انا رايحة فين ولا جاية منين،وكمان البلد فيها جنسيات كتيرة جدا وكلهم بيتكلموا لهجات مختلفة لكن متفقين ع الانجليزية لكن للاسف الانجليزى اللى بيتكلموه يختلف تماما عن الانجليزي اللى اتعلمته طول حياتي . وخصوصا انجليزى الهنود والفلبينيين اللى محتلين تقريبا نص البلد ، كل الحاجات دى خلتنى أقول لبابا بعد يومين من وصولى الامارات أنا عاوزة أرجع مصر!!!!! طبعا بابا أصابته حالة ذهول من اللى أنا بقوله لكنه بصراحة

صابر عليا وعلي دلعى صبر غير عادي . ولما قال لماما انى عاوزة ارجع مصر

قالتله قولها فين بوسي اللى بتقول انتظرونى فى أول أجازة بعد خمس سنين .ربنا يصبره كمان وكمان ويهديني يارب.

المهم ان فى حاجة طريفة أوي بتحصلى كل يوم ويمكن دى الحاجة الوحيدة اللى خلتنى أضحك من يوم ماجيت وهى انى كل ماأمشى فى شارع الناس بتعرف على طول انى مصرية ، ليه مش عارفة ؟؟؟؟؟؟؟ وخصوصا الشارع اللى انا ساكنة فيه لان فيه مصريين كتير ، وأول مايشوفونى يروحوا واقفين ويقولوا تحيا جمهورية مصر العربية .ههههههههههههه . شفتوا بقى انا بضحك نفسي ازاى وبحاول أهون علي نفسي احساسي بالغربة لكن بردوا مش قادرة . أسأل الله أن يلهمنى الصبر والسلوان . بليز ادعولي كتير
ويارب ماتكونوش نسيتوا مدونتى .